สั งกิสชาดก (เรื่องพระพุทธเจ้าทรงเป็นลิง)

สั งกิสชาดก

ณ ดินแดนอันเขียวขจี ที่โอบล้อมด้วยภูเขาอันยิ่งใหญ่ ไกลโพ้นออกไปจากความเจริญของมนุษย์ ณ ป่าใหญ่ที่มีต้นไม้สูงตระหง่าน ยืนต้นแผ่กิ่งก้านสาขาเป็นร่มเงาอันร่มเย็น ในอดีตกาลอันแสนยาวนานนั้น พระโพธิสัตว์ได้บังเกิดเป็น “พญากุมาร” ลิงเผือกตัวใหญ่ มีขนสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะ งดงามสง่า และมีอำนาจเหนือฝูงลิงทั้งปวง พญากุมารเป็นที่รักของฝูง เพราะเป็นผู้นำที่ฉลาด ปราดเปรียว และมีความยุติธรรม เขานำพาฝูงลิงให้อยู่รอดปลอดภัยจากอันตรายต่างๆ ตลอดจนการหาอาหารอันอุดมสมบูรณ์

วันหนึ่ง ขณะที่พญากุมารกำลังนำฝูงลิงออกหากินตามปกติ เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ฝูงลิงทั้งหลายต่างกระโดดโลดเต้นไปตามกิ่งไม้ใหญ่ แต่แล้ว พลันมีเสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น “ว้าย! ช่วยด้วย! ข้าพเจ้าตกจากต้นไม้!” เสียงร้องนั้นเป็นของลิงสาวตัวหนึ่งในฝูง ซึ่งพลัดตกลงไปในบ่อน้ำที่อยู่เบื้องล่าง บ่อน้ำนั้นมีลักษณะลึก และมีน้ำเย็นเฉียบอยู่ก้นบ่อ ลิงสาวพยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด แต่ก็ไม่สามารถปีนขึ้นมาได้

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าพเจ้าด้วย!” นางร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง เพื่อนลิงทั้งหลายต่างวิ่งกรูกันมาที่ปากบ่อ ต่างส่งเสียงร้องด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่มีใครสามารถลงไปช่วยได้ เพราะบ่อน้ำนั้นลึกเกินกว่าที่ลิงตัวอื่นจะลงไปถึง “น่าสงสารจริง!” ลิงแก่ตัวหนึ่งกล่าว “แต่น้ำในบ่อเย็นจัดขนาดนี้ ใครจะลงไปช่วยได้” “เราจะทำอย่างไรกันดี!” ลิงสาวอีกตัวกล่าวด้วยความร้อนรน

พญากุมารเมื่อได้ยินเสียงร้องของลิงสาว ก็รีบกระโจนเข้ามาทันที เขาเห็นลิงสาวที่กำลังจะจมน้ำ ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พญากุมารไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาคิดว่าชีวิตของสมาชิกในฝูงนั้นสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด “จงอดทนไว้!” เขาตะโกนบอกลิงสาว “ข้าพเจ้าจะลงไปช่วยเจ้า!”

แต่บรรดาลิงตัวอื่นๆ กลับร้องห้าม “ท่านพญากุมาร อย่าลงไปเลย! น้ำในบ่อนั้นเย็นยะเยือกนัก ท่านอาจจะไม่รอด!” “ใช่แล้วท่าน!” ลิงแก่เสริม “มันอันตรายเกินไป!” พญากุมารมองเพื่อนร่วมฝูงด้วยสายตาอันแน่วแน่ “ถ้าเราไม่ลงไปช่วย แล้วใครจะช่วยเล่า? ถึงแม้จะอันตรายเพียงใด ข้าพเจ้าก็ต้องเสี่ยง!”

ว่าแล้ว พญากุมารก็กระโดดลงไปในบ่อน้ำอย่างไม่ลังเล ทันทีที่ร่างของเขาสัมผัสกับน้ำเย็นยะเยือก เขาก็ةะทุ้งความหนาวเย็นจนแทบแข็งตาย แต่ด้วยพละกำลังอันแข็งแกร่งและความมุ่งมั่นที่จะช่วยชีวิตลิงสาว เขาพยายามว่ายน้ำเข้าไปหาลิงสาวที่กำลังอ่อนแรงเต็มที เขาใช้ปากคาบตัวลิงสาวไว้ และใช้ขาแข็งแรงพุ้ยน้ำอย่างสุดกำลัง เพื่อพาเธอขึ้นสู่ปากบ่อ

การเดินทางขึ้นมานั้นยากลำบากยิ่งนัก น้ำเย็นกัดกินร่างกายจนชาดิก แต่พญากุมารก็ไม่ยอมแพ้ เขาเห็นใบหน้าอันอ่อนแรงของลิงสาว และนึกถึงความผูกพันในฝูง ภาพของความทุกข์ทรมานของเพื่อนร่วมฝูง กระตุ้นให้เขามีกำลังใจมากขึ้น ในที่สุด ด้วยความเพียรพยายามอย่างไม่ย่อท้อ เขาก็สามารถพาลิงสาวขึ้นมาถึงปากบ่อได้สำเร็จ

เมื่อลิงสาวปลอดภัยแล้ว พญากุมารก็หมดแรง เขาค่อยๆ ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ เพื่อนลิงทั้งหลายต่างรีบเข้ามาช่วยประคองเขาขึ้นจากบ่อ พวกเขากอดเขาด้วยความยินดี และยกย่องในความกล้าหาญและความเสียสละของเขา “ท่านพญากุมาร! ท่านช่างกล้าหาญยิ่งนัก!” ลิงสาวร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง “ท่านได้ช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้!” “ท่านคือผู้นำที่แท้จริง!” ลิงแก่กล่าวด้วยความนับถือ

พญากุมารแม้จะเหนื่อยอ่อน แต่ก็รู้สึกดีใจที่สามารถช่วยชีวิตเพื่อนได้ เขาได้เรียนรู้ว่า การเสียสละเพื่อผู้อื่นนั้น เป็นสิ่งที่มีค่าสูงสุด และนำมาซึ่งความสุขที่แท้จริง การกระทำของเขานั้น เป็นที่จดจำของฝูงลิงไปอีกนานแสนนาน